Οι φιλοδοξίες μιας εικοσάχρονης

Άραγε το 2029 θα έχω πετύχει όλα όσα ονειρεύομαι από μικρή; Να βγαίνω στους δρόμους της Αθήνας και να μπορώ να καταγράφω τα προβλήματα που απασχολούν την κοινή γνώμη; Να μπορώ να ενημερώνω το κοινό με ειδήσεις, πληροφορίες, σχόλια και ανταποκρίσεις για όσα συμβαίνουν στην Ελλάδα αλλά και στην διεθνή κοινότητα; Δεν ξέρω τι απ’ όλα αυτά θα έχω πετύχει, πάντως εγώ κάπως έτσι φαντάζομαι την μέρα μου ως δημοσιογράφος…
Το ξυπνητήρι χτυπάει πάλι την καθιερωμένη ώρα. Πρωί της 6ης Μαΐου του 2029 και άλλη μια κουραστική μέρα ξεκινάει. Πρέπει να ετοιμαστώ προκειμένου να φτάσω εγκαίρως στην πρωινή σύσκεψη της εφημερίδας, στην οποία γράφω για ποικίλα θέματα. Αρνούμαι όλα αυτά τα χρόνια που εργάζομαι ως δημοσιογράφος να έχω εξειδίκευση πάνω σε ένα συγκεκριμένο είδος δημοσιογραφίας. Άλλωστε αυτό που πάντα με μάγευε στο συγκεκριμένο λειτούργημα είναι η δυνατότητα να ασχοληθείς με διαφορετικά θέματα.. Οι ιδέες που πέφτουν στο τραπέζι είναι πολλές. Όταν πλέον μου έχει ανατεθεί το ρεπορτάζ που πρέπει να κάνω, αρχίζω να σκέφτομαι όλες εκείνες τις παραμέτρους που πρέπει να σκέφτεται ο δημοσιογράφος προκειμένου αυτό που θα διαβάσει ο αναγνώστης να είναι αξιόπιστο και αληθές. Το θέμα είναι δύσκολο.. «οι συνοικίες των Αθηνών που βρίσκονται σε παρακμή»… Οι άνθρωποι πλέον δύσκολα μιλάνε στα Μέσα.. Τα αντιμετωπίζουν με μεγάλη δυσπιστία.. Όταν φτάνω σ’ αυτές τις συνοικίες νιώθω τον φόβο να με κυριεύει.. Παντού ερημιά.. Εικόνες εξαθλιωμένων ανθρώπων… Το αίσθημα του φόβου δεν με πτοεί καθόλου γιατί κάνω αυτό που ονειρευόμουν από παιδί. Αυτό που ήθελα να πραγματοποιήσω όταν ήμουν ακόμα φοιτήτρια και το συζητούσα με τις συμφοιτήτριες μου στους διαδρόμους του Παντείου. Ασκώ το λειτούργημα της Δημοσιογραφίας. Το λειτούργημα της ενημέρωσης των πολιτών και όχι της παραπληροφόρησης τους. Όταν πλέον τελειώνω την έρευνα μου, ετοιμάζομαι να αποτυπώσω στο χαρτί όλα όσα αντίκρισα, βασισμένη πάντα στις αρχές της ειλικρίνειας και της σοβαρότητας. Μια ακόμα μέρα στη δουλειά έχει φτάσει στο τέλος της. Η ανάγκη για δημιουργία και δράση με γέμισαν και πάλι εμπειρίες. Γυρνάω στο σπίτι κουρασμένη αλλά ξέρω πως η κούραση θα φύγει όταν θα έρθει η επιβράβευση του κοινού.. Αυτό συμβαίνει πάντα.. Η δημοσιογραφία είναι κοινωνικό λειτούργημα, είναι ο δρόμος που οδηγεί στην αλήθεια της καθημερινότητας. Αυτό ήθελα πάντα..
Ποτέ δεν ήταν στο επίκεντρο των επιθυμιών μου να εισέλθω στο χώρο των λαμπερών δημοσιογράφων, που όχι μόνο δεν ασκούν τη Δημοσιογραφία αλλά αντίθετα την καταπατούν. Πάντα ήθελα και εξακολουθώ να θέλω να ασκώ απλά το επάγγελμα που αγαπώ. Να βλέπω την απήχηση της δουλειάς μου στα μάτια του κοινού όταν με συναντάει στο δρόμο. Δεν νομίζω πως υπάρχει μεγαλύτερη ικανοποίηση από το να νιώθεις ότι αυτό που παράγεις, αναγνωρίζεται.
Δεν ξέρω απ’ ‘όλα αυτά τι θα είναι πραγματικό. Δεν ξέρω αν όλα αυτά που σκέφτομαι και ελπίζω θα πραγματοποιηθούν. Εγώ ελπίζω πάντως στο όνειρο. Και θα συνεχίζω να ελπίζω….